வெண்ணிற இரவுகள் – ஒரு உணர்ச்சிப் பெருக்கம் நிறைந்த கனவு!

ஃபியோதர் தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் *வெண்ணிற இரவுகள்* (White Nights) என்பது 1848ஆம் ஆண்டு எழுதப்பட்ட ஒரு அற்புதமான குறுநாவல். ரஷ்ய இலக்கியத்தின் மாபெரும் எழுத்தாளரின் ஆரம்பகாலப் படைப்புகளில் இது மிகவும் மென்மையானதும், உணர்ச்சி மிகுந்ததுமான ஒன்று.

பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரின் *வெண்ணிற இரவுகளில்* (இரவு முழுவதும் வெளிச்சம் மங்கலாக இருக்கும் அந்த அற்புதமான கோடை நாட்கள்) ஒரு தனிமையான இளைஞன் – தன்னை “கனவுலகவாசி” என்று அழைத்துக்கொள்ளும் 26 வயது இளைஞன் – தன் வாழ்க்கையை கனவுகளால் நிரப்பி, உண்மையான உலகத்துடன் சிறிதும் தொடர்பில்லாமல் அலைந்து கொண்டிருக்கிறான். அவனுக்கு நண்பர்கள் இல்லை, பெண்களிடம் பேசக் கூச்சம், வெளி உலகம் அவனுக்கு அந்நியமானது.

ஒரு இரவில், அழுதுகொண்டிருக்கும் ஒரு இளம் பெண்ணை (நாஸ்தென்கா) சந்திக்கிறான். அந்தச் சந்திப்பு அவன் வாழ்க்கையை முழுவதுமாக மாற்றுகிறது. நான்கு இரவுகளில் அவர்களின் உரையாடல்கள் ஆழமாகி, உணர்ச்சிகள் பொங்கி, காதல் போன்ற ஒரு உணர்வு மலர்கிறது. ஆனால் அது எவ்வளவு அழகானதோ, அவ்வளவு நுட்பமான வலியும் கொண்டது.

தஸ்தாயெவ்ஸ்கி இங்கே மிக எளிய கதையில் மனித மனதின் ஆழத்தைப் படம் பிடித்திருக்கிறார். *தனிமை, **கனவு vs யதார்த்தம், **ஒருதலைக்காதல், **உறவுகளுக்கான ஏக்கம்* ஆகியவை இந்தச் சிறிய நூலில் அற்புதமாக வெளிப்படுகின்றன. கதாநாயகன் தன் கனவுகளுக்குள் வாழ்ந்து, ஒரு சில மணி நேரங்களில் மட்டுமே உண்மையான மனிதத் தொடர்பை உணர்கிறான். அந்தத் தொடர்பு எவ்வளவு தற்காலிகமானது என்பதை அறிந்த பிறகும், அவன் அதை முழு இதயத்துடன் அனுபவிக்கிறான்.

நாஸ்தென்காவின் பாத்திரம் அழகானது – அவளும் தன்னுடைய சொந்த ஏக்கத்துடன் போராடுகிறாள். இருவரின் உரையாடல்களும் கவிதை போல இருக்கும். “நான் உன்னை எப்போதும் நேசிப்பேன்” என்று சொல்லும் இடங்களில் இதயம் உருகிவிடும்.

தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் பிற படைப்புகளைப் போல இது கனமான தத்துவம் அல்ல; மிக மென்மையான, லிரிக்கல் (lyrical) பாணியில் எழுதப்பட்டுள்ளது. தமிழ் மொழிபெயர்ப்புகளில் பெரும்பாலானவை எளிமையாகவும், உணர்ச்சியை நன்றாகக் கொண்டு செல்லும் வகையிலும் இருக்கின்றன. சில இடங்களில் கவிதை வரிகள் (இவான் துர்கேனெவ் கவிதை உட்பட) கதையை இன்னும் அழகாக்குகின்றன.